See my last post …

Mea culpa

Hoi Allen,

Het is ondertussen weeral een tijdje geleden dat ik hier nog iets gepost heb, en het zou me ten zwaarste verwonderen als ik nog ‘trouwe’ lezers zou hebben .  Maar, desalnietemin, vind ik het tijd om dit nog eens op te pikken. 

Voor degene die zouden denken dat ik niet meer aanwezig was, zowel op het web als irl : no worries!!  Ik ben er nog en het gaat goed met me!!  Beter dan ooit tevoren zelfs .  Maar daarover later meer hoop ik.  Er is ondertussen natuurlijk veel gebeurd in mijn kleine leventje, al dan niet interressant , en ik ga dan ook proberen in een aantal volgende posts klaarheid te brengen in het verlopen reilen en zeilen.

Zo is er nog altijd het ‘school’, ben ik nog steeds een muziekliefhebber en concertganger, is er zelfs een ‘lief’ opgedoken in mijn leventje, ben ik meestal nog werkzaam in de week, en kan ik me nog altijd ergeren aan ‘belangrijke’ zaken als aan ‘onbenulligheid’, maar bovenal blijf ik het leven met een roze bril zien die ik graag terug wil delen .

Tijd om terug in te pluggen denk ik dan, en ik beloof plechtig dat ik nu geen pauze meer inlas van een paar jaar. (Als dat geen voornemen is voor het nieuwe jaar).

Ondertussen is deze WordPress ook meegegroeid naar versie 3.0.4 en gebruik ik Windows Live Writer om offline te kunnen schrijven.

Groetjes, en tot gauw!

MoI

We zitten in een opruim periode.  Een paar maanden geleden zijn we door het financiële gewalst, deze week hebben mijn papieren eraan moeten geloven.  Verrassend wat je in beide gevallen allemaal kunt tegenkomen.  En niet altijd leuk of hoopgevend.  Maar, ze horen erbij hé en je moet erdoor.  En, ik moet toegeven, dat ik toch met veel voldoening nu naar die 2 kaften kan kijken die hun maagdelijkheid verloren hebben en nu zwangerig bol staan met gesorteerde loonstaten, verzekeringspapieren, pensioenbriefjes, garantiebewijzen, contracten enz … Ja, ik heb mijn best gedaan deze week. (*fier*).

Dus … waarom ook eens niet door de CD kast lopen dacht ik.  Er staan veel te veel lege hoesjes in :( en er liggen veel te veel CD’s rond de toren.  Tried and True van Suzanne Vega is zo een van die CD’s die al een periode ligt te smachten naar het hoesje, maarja, t’is zo’n goede CD dus geef ik haar niet zoveel rust.  Tot vandaag. Mijn voornemens aan het waarmaken, geef ik haar haar rustplaatsje, en wat ontdek ik.  Het blijkt een dubbel CD te zijn ?? Er zit een bonusCD bij ‘Live at TW’.  Nader onderzoek leert me dat hij opgenomen is op een TW festival op 3 Juli 1999 door Studio Brussel. ?? Neen toch, kan niet.  Toch niet live vanop HET rockfestival van onze contreien.  En dan toch zekers niet in het jaar 1999, toen ik ze, natuurlijk, daar gezien moet hebben ? Let ook op het feit dat het nog Studio Brussel is en niet stubru.  (Times are a changing).  Ontroering, geluk, en zoveel meer overspoelen me als ik hoor dat duizenden mensen meezingen, klappen, nazingen op de muziek van Suzanne Vega.  Het besef dat één van die stemgeluiden, handgeklap, fluitsignalen van mij afkomstig zijn doet me nog harder genieten …  Ik hoop dat de buren niet thuis zijn :).  En, de motivatie om verder mijn CD kas uit te mesten is exponentiëel gegroeid :)

can be found anywhere :)

Grrrr, wat een frustratie deze morgen.  Ikzelf woon een kleine 15km van mijn werkplaats.  Tof tof, niet te ver, dus reistijd moet ook meevallen hoor ik je denken.  En jawel, gelijk heb je.  Op een blauwe vakantiemorgend doe ik er een 20-tal minuutjes over.  Op een rode doordeweekse werkweek is er al iets meer verkeer en dan duurt het toch de volle 30 minuten.  Met StuBru spelende ‘s morgens is dit echt te doen en ben ik redelijk wakker als ik aankom :).  Vandaag : 1U. Jawel, een heel volledig uur!! 60 minuten voor een kleine 15km.  Ik heb dus een gemiddelde snelhied gehad van 15 km/h (over het gehele traject …).  *sigh*. Realiteit echter : ik heb er 45 minuten over gedaan om van mijn thuis naar de autostrade te gaan.  Dus 45 minuten over een kleine 6km.  Dat is dus 8 km/uur.  Ramp o ramp, en waarom : Omdat er een politieagent slimmer stond te wezen dan het verkeerslicht (dat nog steeds werkende was) die blijkbaar niet goed had opgelet in de les betreffende de standaard handgebaren om stoppen, doorrijden e.d. aan te geven.  Gevolg: Het was ChaoS.  En dus stonden we lang stil … *sigh*

Bij deze moeten ze dus verbieden dat verkeersagenten het verkeer regelen tenzij ze a) opgeleid zijn, b) hun gebarentaal kennen, c) als de technische hulpmiddelen die artificiëel goed geprogrammeerd zijn echt niet werken.

Pluspunt: Zo een agent niet standaard gebaren zien maken is op zich wel grappig, jammer dat ik er te kwaad voor was om hem dan uit te lachen :).

Het gaat snel.  Het lijkt nog maar gisteren toen ik met veel tamtam mijn 30ste aankondigde.  Een super leuk feest gehad, belangrijke beslissingen genomen en ze nog uitgevoerd ook.  Jihaaa.  We zijn nu bijna 2 jaar verder en de voorbereidingen voor het volgend feestje zijn al volop bezig.  De datum is vastgelegd, de uitnodigingen gaan de deur/mailbox uit, nu nog een thema bedenken en zien dat ik de zaal in orde krijg.  Toftof, feestjes zijn zowieso al leuk, maar uw eigen feestje is toch nog altijd de max.  Wie gaat er komen, word het zo gezellig als de laatste keer, zal ik uit het oog verloren heerschappen terug kunnen ontwaren in het kluwen van feestende mensen,  ga ik hoofdpijn hebben, en vooral , ga ik me nog herinneren of ik nu in godsnaam 32 of 33 werd …

in 11687,76 dagen ..

Geloof me vrij, vrienden zijn iets speciaals.  Een geschenk, maar dan een heel kostbaar.  Soms gaan we er trouwens vanuit dat de vriend(en) die we hebben, voor altijd in ons leven zullen blijven, als vrienden, no matter what …  Het is zoiets bizar … Vriendschap is zo vanzelfsprekend soms dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend is …  Het is iets dat je moet koesteren en onderhouden … En hopen dat je voor hen zoveel kunt zijn als zij voor u …

En, ik moet toegeven, ik beken schuld, ik heb er geweldige …  Ik ben er van overtuigd dat als iedereen zo”n vrienden als mij zou hebben, de wereld er ineens een pak beter en leefbaarder zou uitzien. 

Bedankt!!

ie·der·een (onb.vnw.)

1 elk van alle mensen => de /hele/ganse/ wereld, eenieder, een iegelijk, elkeen; <=> niemand

Mooi toch.  De concertenreeks 0110 kon beginnen onder een zachtjes doorbrekende zon.  Stijn Meuris tesamen met Thé Lau brachten  ’Iedereen is van de wereld’. Extase!! Wie kent het niet ?  Het is een niet zo jong nummer meer dat nog altijd nagels met koppen slaagt.  Zeg nu zelf,  welk nummer kan er beter aanduiden wat er bedoeld wordt met ‘verdraagzaamheid’ dat dit ?.  Ik ken het ondertussen al 14/15 jaar en telkens als ik het hoor word ik er terug verliefd op. Smoorverliefd zelfs, voor een luttele 3 minuten vergat ik zelfs dat er naast mij 2 zeer bevallige dames meezongen!  Niet getreurd, ze hebben ook nog met de andere nummers meegezongen, en dat ben ik niet vergeten. :) Maar de toon was gezet en ik kreeg een warm gevoel vanbinnen.

Helaas, in Antwerpen sloeg dat warm gevoel even om.  Niet door de mensen of de sfeer, integendeel, maar eerder door de stortbuien die we over ons heen kregen.  Ik blijf erbij, onze verdraagzaamheid werd danig op de proef gesteld.  Niet naar elkaar toe, maar eerder naar onze weergoden.  En natuurlijk had ik (en zovelen anderen) de paraplu of regenvest in de auto laten liggen.  Het was dan ook niet verwonderlijk dat ik tot op het bot nat was.  Maar toch dien ik de mooie rode vrouw,  die zo gewillig was om me mee te laten schuilen onder haar veel te kleine paraplu , te bedanken.  Het was een leuk, onverwacht en bizar samenzijn maar volgende keer als het nog eens regent kom ik u graag opzoeken  (al neem ik dan waarschijnlijk zelf een groter exemplaar mee als u het niet te erg vind).  De muziek was ook daar meer als geweldig en zelfs een 2de hagel/stortbiu kon het samenhorigheidsgevoel niet temperen.  Nooit verwacht dat ik rillend van de kou zou meebrullen met Mary-Lou, of België.   En , belangrijker, het deed me deugd om te zien hoe nog andere mensen rond mij, ook doorweekt, verkleumd ,enz …  een boodschap wilden uitsturen naar zovelen anderen.  Dat we toch niet onverdraagzaam zijn, dat we openstaan voor elkaar, en het laten merken ook.  We zijn allemaal van dezelde wereld en we hebben hem enkel in bruikleen. 

en de wereld is van iedereen …

Door omstandigheden is brutje.be er even uit geweest.  Gelukkig is dit nu van de baan en ben ik terug op het grote wereldwijde web :)  Ik zal maar eens beginnen met te vertellen want het is weer een tijdje geleden dat we nog iets gepost hebben, schaam op mij :).

Jawel, het is zo ver!!  Als alles goed gaat komt Pearl Jam vanavond voor de eerste keer naar België.  En, als alles goed gaat ben ik er zelfs bij.  Geweldig toch!!  Ik ben mijn weldoender dan ook ontzettend dankbaar.  En bovenal ben ik nieuwsgierig naar hoe het zal zijn.  Zoals een collega ‘fijntjes’ opmerkte : ‘Oude!! Als je Pearl Jam kent ben je oud!!’  Hehe, helemaal ongelijk kan ik hem niet geven, een van de geniaalste CD’s aller tijden: ‘Ten’ dateert inderdaad uit een tijd dat ik nog lang haar had, 20 kilo lichter woog en mij al headbangend en rebelerend door het leven begaf.  Het lange haar en zodoende het headbangen is dus duidelijk niet meer van deze tijd voor mij :).  En, mij kennende, zal ik morgen toch wel een beetje nekpijn hebben. 

Dat hoop ik stiekem zelfs een beetje :). 

Elk jaar kijken we er naar uit.  We plannen, maken boodschappenlijstjes, verkennen de site, en dit jaar heb ik zelfs een verkennend rondje gedaan een week voor de start. (Dit is al een belevenis op zijn eigen geweest). Want, het is weerom veranderd, de festivalweide, campings, affiche, site en zelfs het volk.  En, gelukkig, het was wennen, dat wel, maar het is nog steeds goed. 

Heb fantastische muziekbelevenissen mogen ervaren.  Zap Mama, Chumbawamba, Luka Bloom, Aranis, David Munnely Band & Guests, De Schedelgeboorten, Lou Rhodes, Laura Veirs and the tortured souls, Seth Lakeman, John Parrish zijn een paar van de groepen die me echt wel hebben kunnen bekoren, hetzij door hun geweldige eenvoud (bv Luka Bloom), als doorr hun muzikale klasse en sfeer (Chumbawamba). Dit is natuurlijk maar een kleine opsomming, ik ben wel door meerdere zaken verrast :).  Ook de fuiven zijn nog steeds de beste van het land, alhoewel ik wel moet toegeven dat ik hetzelf een pak kalmer heb aangepakt dan voorgaande jaren.  Juist de laatste avond zijn we er nog eens stevig ingevlogen en ik mag het geweten hebben.  De laatste bonnetjes opkrijgen (poging tot …) blijft een hachelijke onderneming waar ik me altijd met veel enthousiasme instort. (En die ik me de komende dagen erna nog beklaag :).

Kortweg; het was goed en anders (met pijnpunten, zo heb ik nog nooit gehoord van een knelpuntdoorgang tot dat WE), het enigste dat ik miste zijn sommige ‘figuren’ die blijkbaar verdwenen zijn van het festival.  Ik hoop ze dan ook volgend jaar weer te zien …